Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η πλάνη του μαρξιστικού Χριστιανισμού

Το μίσος του μαρξισμού για τον αληθινό Χριστιανισμό δεν μπορεί να φανεί πουθενά πιο καθαρά από ό,τι στην ατελείωτη επίθεσή του εναντίον της χριστιανικής ηθικής. Όλες οι κοσμοθεωρίες ,άλλωστε, έχουν κατά βάση θεοκρατικό χαρακτήρα.Η ουσία του αγώνα της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας δεν είναι άλλη παρά η προσπάθεια αντικατάστασης του χριστιανικού Θεού με τον μαρξιστικό θεό.Συνεπώς, παρά το γεγονός ότι ούτε ο αληθινός μαρξισμός,ούτε,φυσικά,ο αληθινός Χριστιανισμός αναγνωρίζει την ύπαρξη ουδέτερου εδάφους(δηλαδή:είτε δέχεται κάποιος το ένα σύστημα είτε το άλλο),η πιο αποτελεσματική στρατηγική που χρησιμοποιεί ο μαρξισμός εναντίον του Χριστιανισμού τις τελευταίες δεκαετίες είναι η εφαρμογή ενός «χριστιανικού» μαρξισμού, με τον οποίον και κατάφερε να καταστρέψει με επιτυχία τον Χριστιανισμό στη Δύση εκ των έσω.Οι αληθινοί μαρξιστές, αν και γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο χριστιανισμός και ο μαρξισμός είναι βασιλείες αμοιβαίως αποκλειόμενες,χρησιμοποιούν ηθελημένα αυτή την στρατηγική με στόχο την καταστροφή του Χριστιανισμού στην Δύση. Η επιτυχία τους είναι εκπληκτική - οι περισσότεροι σήμερα που ισχυρίζονται ότι είναι χριστιανοί σε όλες σχεδόν τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αυστραλία και στη Νότια Αφρική δεν είναι στην πραγματικότητα Χριστιανοί αλλά μαρξιστές(ασχέτως αν οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται),ενω η κοσμοθεωρία και η ηθική τους αντανακλούν αυτή την πραγματικότητα.

Μία από τις ηθικές εντολές του Χριστιανισμού που Μαρξισμός μισεί, αλλά όλοι εκείνοι που αγαπούν τον Χριστό υπακούν απαραιτήτως, είναι η δέκατη εντολή του Δεκαλόγου :"Ουκ επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου.Ουκ επιθυμήσεις την οικίαν του πλησίον σου,ούτε τον αγρόν αυτού,ούτε τον παίδα αυτού,ούτε την παιδίσκην αυτού,ούτε του βοός αυτού,ούτε του υποζυγίου αυτού,ούτε παντός κτήνους αυτού ούτε όσα τω πλησίον σου εστί."

Δεδομένου,μάλιστα,ότι τα αληθινά δικαιώματα αποτελούν αντανάκλαση συγκεκριμένων καθηκόντων (χωρίς τα οποία δεν μπορούν ποτέ να υπάρξουν αληθινά δικαιώματα), τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτή την εντολή,είναι το δικαίωμα στην ιδιωτική ιδιοκτησία, στην ετεροφυλόφιλη μονογαμία(χριστιανική οικογένεια), στην απασχόληση υπαλλήλων και στην χρήση των πόρων της γης για καλλιέργεια. Τα καθήκοντα που αντικατοπτρίζονται σε αυτή την εντολή είναι επίσης η χαρά για τα αγαθά κάποιου, η πίστη σε όλες τις σύμφωνες με τον Θεό σχέσεις,η φιλανθρωπία και η καλή διαχείριση των δώρων που έχουν χαριστεί από τον Θεό.Τόσο η απληστία του εταιρικού καπιταλισμού όσο και η θεσμική ληστεία του σοσιαλισμού πρέπει να απορριφθούν με βάση τη δέκατη εντολή.Συνεπώς,τα καθήκοντα του νομικού συστήματος,στο πλαίσιο αυτής της εντολής,περιλαμβάνουν και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιωτικής ιδιοκτησίας,πέραν της προστασίας του παραδοσιακού χριστιανικού γάμου.
Η μαρξιστική κοσμοθεωρία,αντιθέτως,επιτίθεται σε όλα αυτά τα δικαιώματα και καθήκοντα. 

Εντούτοις,αν και η επίθεση του μαρξισμού φαίνεται να μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή, πολλοί Χριστιανοί,έχοντας εκπαιδευτεί από την παιδική ηλικία στη μαρξιστική κοσμοθεωρία,κλίνουν συγκρητιστικά το γόνυ στο μαρξιστικό "Θεό",αγκαλιάζοντας τη θεολογία του
 ΦΘΟΝΟΥ.    


Μεταξύ των «έργων της σαρκός» που αναφέρει ο Παύλος στη προς Γαλάτας 5: 19-21 είναι και το
 θανάσιμο αμάρτημα του φθόνου.Είναι,δε,ειρωνικό το γεγονός ότι το πέμπτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής,μιας επιστολής που τόσο συχνά διαστρεβλωνεται από την εκκλησιαστική αριστερά και γενικά απο τους αντινομιστές για να δικαιολογήσει την αίρεση τους, είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα νομικά κεφάλαια σε ολόκληρη τη Βίβλο. Όταν αναφέρει τις χριστιανικές αρετές, σημειώνει ρητά ότι συμφωνούν με το νόμο του Θεού (εδάφιο 23), ενώ τα έργα της σάρκας απαγορεύονται από τον ίδιο θείο νόμο.Απούσες,βέβαια,από τον κατάλογο των αμαρτημάτων του Παύλου, τον οποίον και χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά σύμφωνα με τις ελληνιστικές ρητορικές παραδόσεις της εποχής του, είναι οι νέες (πλαστές) αμαρτίες που εφευρέθηκαν από τους μισούντες τον νόμο του Θεού μαρξιστές :η "προκατάληψη",η "ξενοφοβία",η "ομοφοβία" και τα λοιπά συναφή...

Η ατζέντα του μαρξισμού στοχεύει στην τροφοδότηση του φθόνου στους λιγότερο ευλογημένους από τον Θεό σε υλικά ,κυρίως,αγαθά. Αυτός είναι ο λόγος που πασχίζει να επιβάλλει την "ισότητα" στα δυτικά έθνη. Η πλήρης "ισότητα" που ευαγγελίζονται οι μαρξιστές,μπορεί πράγματι να διεγείρει τον ανθρωπιστικό συναισθηματισμό, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστιανισμό και σε καμία περίπτωση δεν συμβάλλει στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Ο Θεός δεν ευλόγησε όλους τους ανθρώπους εξίσου. Οι πρώτοι άνθρωποι, ο Αδάμ και η Εύα, δεν δημιουργήθηκαν ως ίσοι (Ι Τιμόθεο 2:13), και ο Χριστός κατέστησε σαφές ότι σκοπίμως δεν ευλόγησε γενικά το ίδιο όλη την ανθρωπότητα (Ματθαίος 25: 14-30).Η πλήρη ισότητα όχι μόνο δεν αποτελεί ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, αλλά είναι προφανώς αντικρουόμενη στη φύση της πραγματικότητας,κατι που επιβεβαιώνεται μέσω της Γραφής.

Καθώς η υλιστική κοινωνία της πλήρους ισότητας προβάλλεται ως το απόλυτο ιδανικό για την ανθρωπότητα από τους Μαρξιστές, οι μη-έχοντες ενθαρρύνονται να φθονήσουν όσους έχουν,καθώς ο φθόνος θωρείτε ένα ενάρετο μέσο για την καθιέρωση αυτής της "ουτοπικής" ισότητας,δηλαδή το μέσο με το οποίο εισέρχεται ο άνθρωπος στο μαρξιστικό παράδεισο.Καθώς η ανισότητα θεωρείται πλέον το απόλυτο κακό,ο Θεός παύει να αναγνωρίζεται ως ο πραγματικός δότης όλων των δώρων,ενώ αυτό που περιγράφει η Γραφή ως «τέλειο δώρο» που προέρχεται από το χέρι του «Πατρός των φώτων» (Ιακ. 1: 17), γίνεται "ανθρώπινο δικαίωμα" το οποίο αρνούνται όσοι έχουν σε εκείνους που δεν έχουν. Σε αυτό το σημείο, η ισότητα και ο χριστιανισμός είναι πράγματα ασυμβίβαστα, αφού για να είναι κανείς οπαδός της απόλυτης ισότητος πρέπει να είναι αθεϊστής για όλους τους πρακτικούς σκοπούς -ή μάλλον,να αντικαταστήσει τον Θεό της Γραφής με ένα ξένο "Θεό",συμβατό με το δόγμα της απόλυτη ισότητος.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φυλετική αλλοίωση που προωθείται με μανδύα "πολιτιστικού εμπλουτισμού".Η φυλετική αλλοίωση είναι ριζωμένη στην δυσαρέσκεια για την θέση και κατάσταση μιας φυλής,ακριβώς έτσι όπως περιγράφεται(και καταδικάζεται) στη δέκατη εντολή. Όπως και η ομοφυλοφιλία, η ίδια η πολυπολιτισμικότητα είναι
  μια έκφραση αυτής της δυσαρέσκειας,δεδομένου ότι πρόκειται για σκόπιμη προσπάθεια να μεταβληθεί μια φυλετική και πολιτισμική ταυτότητα που δόθηκε από τον Θεό.

Δεν έχει σημασία το ότι οι μαρξιστές πασχίζουν να "εκπαιδεύσουν" τη Δύση στην αντίληψη ότι η φυλή σχετίζεται μόνο με την εξωτερική εμφάνιση κτλ.Στην πράξη,η μετανάστευση αλλόφυλων-πόσο μάλλον και αλλοθρήσκων- πληθυσμών σε μια περιοχή οδηγεί αποδεδειγμένα σε αύξηση της εγκληματικότητος και καταστρέφει την προηγούμενη συνοχή,ειρήνη και εμπιστοσύνη που υπήρχε μεταξύ των μελών της ομοιογενούς κοινότητας.Η προηγούμενη επικρατούσα ηθική αποσυντίθεται,η μαζική ψυχολογία μεταβάλλεται,τα έθιμα και οι παραδόσεις προσβάλλονται και τελικά επικρατεί η ανηθικότητα,το μίσος,η βία και η κοινωνική ταραχή που είναι το βούτυρο στο ψωμί των Μαρξιστών προπαγανδιστών.

Στην πράξη,επομένως,ο μόνος τρόπος για να επιτευχθούν οι στόχοι της πολυπολιτισμικότητας είναι το να θυσιάσει ο γηγενής πληθυσμός τον πολιτισμό και την ταυτότητά του (παράδειγμα εδώ) για να ενταχθεί στη νέα πολυπολιτισμική κόλαση που δημιουργεί ο μαρξιστικός νεοβαβελισμός.

Απο τότε που οι ιδέες της νεομαρξιστικής επανάστασης της δεκαετίας του 1960 κατέστρεψαν χώρες σαν πχ. την Νότια Αφρική,την δεκαετία του '90, σχεδόν κάθε Ευρωπαίος εξετάζει το πρόβλημα που δημιουργείται από την πολυπολιτισμικότητα με τη μέθοδο μέσω της οποίας το ίδιο προσεγγίζεται και όχι μέσω της αμφισβήτησης της προϋπόθεσης από την οποία πηγάζει.Αν κάποιος τολμούσε πει ότι ο πολυπολιτισμισμός είναι κακός από μόνος του,θα απομονωνόταν και θα αποκλειόταν από οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση. Η μόνη επιτρεπτή συζήτηση είναι η εύρεση μιας καλύτερης μεθόδου φυλετικής ενσωμάτωσης·η αμφισβήτηση των βάσεων της είναι εντελώς ταμπού.

Ο πραγματικός λόγος που τέτοια αντιμαρξιστικά συναισθήματα δεν γίνονται ανεκτά στη Δύση είναι επειδή αποτελούν βλασφημία ενάντια στον μαρξιστικό "Θεό" και στις βασικές του εντολές.Η φυλετική ενσωμάτωση και η εξαφάνιση των συνόρων είναι,προϋποθετικά,αποδεκτή από τους περισσότερους ανθρώπους, με τον ίδιο τρόπο που οι Χριστιανοί δέχονται το Λόγο του Θεού. Αυτό κάνει τη μεταρρύθμιση στο τρέχον σύστημα σχεδόν αδύνατη,οπότε η μόνη επιλογή για τους παραδοσιοκράτες χριστιανούς είναι να ξεφύγουν εντελώς από την mainstream πολιτική ορθότητα και να προτείνουν μια ριζοσπαστική θέση. Δυστυχώς, αυτό συνεπάγεται επίσης το σπάσιμο των δεσμών αδελφοσύνης με τους «χριστιανούς» μαρξιστές:Οφείλουν να γίνουν αντιληπτοί ως πλανεμένοι και εχθροί της αληθινής πίστης.Πρέπει να θεωρηθούν ως τέτοιοι, διότι παρά τον αυτοπροσδιορισμό τους ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υποστηρίζουν ενεργά και επιθετικά,με λόγια και με πράξεις,την καταστροφή της Χριστιανοσύνης και των εθνών που ο ίδιος ο Χριστός όρισε ως όργανα Του για την διάδοση του Ευαγγελίου Του και της Βασιλείας Του εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια.

Ασπαζόμενοι μια παραδοσιακή χριστιανική κοσμοθεωρία, εκφράζουμε την ικανοποίησή μας για την κατάσταση στην οποία ο Θεός μας έχει καλέσει (1 Κορ. 7:24),από την άποψη της ξεχωριστής φυσικής ύπαρξής μας,των ξεχωριστών θέσεων μας στην κοινωνία και των ξεχωριστών ρόλων μέσα στην οικουμενική Εκκλησία του Χριστού.Ο παραδοσιακός χριστιανισμός είναι μια έκφραση ορθόδοξου και ιστορικού χριστιανισμού,ενώ η βαθιά γνώση των αρχών του είναι ζωτικής σημασίας για την συμμετοχή στις αναγκαίες πολεμικές ενάντια στις διάφορες εκδηλώσεις της μαρξιστικής αίρεσης και του οικουμενιστικού συγκρητισμού στους καιρούς μας.


ΕΧΑ/(Faith and heritage)